Geen m2 | Studio Saal
De huidige aanpak van dak- en thuisloosheid is vooral een top-down benadering, waarbij de beperkingen van de systeemwereld werkelijke oplossingen van dit ingewikkelde probleem in de weg staan. Hoe ziet een ruimtelijke toolbox eruit die structureel en beter aansluit bij individuele belevingen en ruimtelijke vereisten?
Wat moet er naar aanleiding van jullie onderzoek anders om (wel) te komen tot een rechtvaardige ruimtelijke inrichting van Nederland?
Een rechtvaardige ruimtelijke inrichting voor dak- en thuisloze mensen begint bij gezonde, inclusieve volkshuisvesting. Nu grijpt het zorgsysteem vaak pas in wanneer dakloosheid als zorgprobleem wordt gezien, terwijl het in de kern een woonprobleem is. Programma’s als Housing First zetten in op een fundamentele verschuiving: eerst een huis, dan pas herstel. Maar in de huidige wooncrisis is huisvesting een verdeelvraagstuk geworden – wie mag er wonen? Door stigma trekken dak- en thuisloze mensen vaak aan het kortste eind. Bewustwording is nodig om hun recht op huisvesting te erkennen én te normaliseren.
Wat stellen jullie voor in het project om dat aan te pakken?
In Geen m² volgen we twee Rotterdammers die via Housing First hun eigen woning krijgen. We zien intieme, alledaagse momenten – muren schilderen, ontbijten, inrichten – waarin zelfexpressie, rust en herstel vorm krijgen. Thuis blijkt meer te zijn dan vier muren: het is een universeel verlangen waarin iedereen zich kan herkennen. De film wordt vertoond tijdens impactevents met panelgesprekken tussen beleidsmakers, woningcorporaties, ontwerpers en buurtbewoners. Zo brengen we de verhalen van dakloze mensen dichterbij en bouwen we samen aan draagvlak voor structurele woonoplossingen.
Wat voor impact zou dit hebben?
Geen m² wil bijdragen aan een nieuwe beeldvorming rond dak- en thuisloosheid. Het leven op straat is voor velen onvoorstelbaar, maar wonen kennen we allemaal. Juist door te laten zien wat er gebeurt wanneer iemand weer een huis krijgt, ontstaat herkenning en empathie. Dat menselijk perspectief vergroot het draagvlak bij beleidsmakers, ambtenaren en buurtbewoners voor een inclusiever en rechtvaardiger woonbeleid.
Een rechtvaardige ruimtelijke inrichting voor dak- en thuisloze mensen begint bij gezonde, inclusieve volkshuisvesting. Nu grijpt het zorgsysteem vaak pas in wanneer dakloosheid als zorgprobleem wordt gezien, terwijl het in de kern een woonprobleem is. Programma’s als Housing First zetten in op een fundamentele verschuiving: eerst een huis, dan pas herstel. Maar in de huidige wooncrisis is huisvesting een verdeelvraagstuk geworden – wie mag er wonen? Door stigma trekken dak- en thuisloze mensen vaak aan het kortste eind. Bewustwording is nodig om hun recht op huisvesting te erkennen én te normaliseren.
Wat stellen jullie voor in het project om dat aan te pakken?
In Geen m² volgen we twee Rotterdammers die via Housing First hun eigen woning krijgen. We zien intieme, alledaagse momenten – muren schilderen, ontbijten, inrichten – waarin zelfexpressie, rust en herstel vorm krijgen. Thuis blijkt meer te zijn dan vier muren: het is een universeel verlangen waarin iedereen zich kan herkennen. De film wordt vertoond tijdens impactevents met panelgesprekken tussen beleidsmakers, woningcorporaties, ontwerpers en buurtbewoners. Zo brengen we de verhalen van dakloze mensen dichterbij en bouwen we samen aan draagvlak voor structurele woonoplossingen.
Wat voor impact zou dit hebben?
Geen m² wil bijdragen aan een nieuwe beeldvorming rond dak- en thuisloosheid. Het leven op straat is voor velen onvoorstelbaar, maar wonen kennen we allemaal. Juist door te laten zien wat er gebeurt wanneer iemand weer een huis krijgt, ontstaat herkenning en empathie. Dat menselijk perspectief vergroot het draagvlak bij beleidsmakers, ambtenaren en buurtbewoners voor een inclusiever en rechtvaardiger woonbeleid.